دسته بندی مطالب
باز کردن همه | بستن همه
مطالب گذشته
بازکردن همه | بستن همه
ترافیک سایت

صفحه ها

صفحه ها|بازدید |یکتا

  • 24 ساعت گذشته: 232
  • هفته گذشته: 1,841
  • ماه گذشته: 6,319
  • آنلاین: 2

بیماری های قلب و عروق

آترواسکلروزیس بیماری است که در آن سرخرگ ها ضخیم و سفت می شوند. چربی، کلسترول و کلسیم تولید رسوب در سرخرگ ها می کنند. این لخته ها و رسوبات باعث تنگی رگ ها می شوند و رگ ها سفت شده ، خاصیت ارتجاعی خود را از دست می دهند و باعث بیماری های قلبی و عروقی شده و ممکن است حتی در افراد بالای ۴۵ سال باعث مرگ و میر شود. رسوباتی که نرمتر هستند ممکن است در دیواره رگ باعث لخته شده و این لخته ها ممکن است از رسیدن خون به ارگان های حیاتی مثل مغز و قلب جلوگیری نمایند.
اثر آترواسکلروزیس در بدن و بسته به اینکه کدام رگ تنگ و مسدود شده باشد، فرق می کند. اگر رگ های قلب مسدود شوند درد قفسه سینه و سکته قلبی ایجاد می کند.
اگر رگ های مغز مسدود شوند ، حمله های ایسکیمی مغزی می کند.
اگر رگ های دست و پا مسدود شوند ممکن است موجب نارسایی و کم خونی این اندام ها شود.
در افراد دارای سن بالاتر از ۵۵ سال رگ های تامین کننده یک یا هر دو کلیه می تواند تنگ و مسدود گشته و گاهی اوقات سبب نارسایی کلیوی یا فشار خون بالا شوند.
بر طرف کردن عوامل خطر ساز
گپایین آوردن فشار خون و کلسترول خون، استفاده از غذاهای بهداشتی که مقدار سبزیجات و میوه آن ها زیاد باشد، سیگار نکشیدن، لاغر شدن، فعالیت بدنی (۳۰دقیقه ورزش روزانه) ، کنترل دیابت و نداشتن استرس و افسردگی می تواند جلوی بیماری آترواسکلروزیس را بگیرد.
ریسک فاکتورها
• داشتن سابقه ی فامیلی بیماری های قلبی و عروقی.
• به طور کلی مردها بیشتر از زن ها دچار آترواسکلروزیس می شوند.
• در زن ها این بیماری بعد از یائسگی بیشتر است.
عوامل خطر ساز:
سیگار کشیدن
سیگار سطح HDL (کلسترول خوب) را کاهش و سطح LDL (کلسترول بد) را افزایش می دهد. سیگار کشیدن به دیواره رگ ها آسیب می رساند و باعث کم شدن خاصیت ارتجاعی رگ می شود . سیگار به زودی سبب تنگ و منقبض شدن رگ ها به وسیله آترواسکلروزیس و کاهش هر چه بیشتر رسانش خون به بافت ها می شود.
میزان بالای کلسترول
میزان بالای تری گلیسیرید باعث افزایش شانس ابتلا به آترواسکلروزیس می شود.
فشار خون بالا
فشار خون بالای کنترل ناپذیر یک عامل خطر برای حمله ی قلبی و سکته هایی می باشد که به وسیله آترواسکلروزیس ایجاد می شود.
دیابت
افرادی که دچار دیابت هستند مستعد ابتلا به آترواسکلروزیس می باشند. خطر ابتلا به آترواسکلروزیس در افراد مبتلا به دیابت به خصوص در زنان ۲ تا ۶ برابر بیشتر از مردان است.
چاقی مفرط
چاقی، به ویژه چاقی شکمی ، تنه ای خطر بیماری عروق کرونر را افزایش می دهد.
عدم تحرک فیزیکی
ورزش می تواند با اهش فشار خون و میزان کلسترول و با کمک به کاهش وزن باعث کم شدن عوامل خطر ساز شود.
میزان بالای هموسیستئین خون
میزان بالای هموسیستئین (یک آمینو اسید) در خون می تواند مستقیما به دیواره رگ ها آسیب برساند . میزان هموسیستئین با افزایش سن به ویژه پس از یا ئسگی افزایش می یابد.
سزح بالای هموسیستئیون در خون می تواند ناشی از ارث باشد. کمبود فولیک اسید یا ویتامین B6 یا ویتامین B12 ، نارسایی کلیوی ، برخی از سرطان ها نظیر سرطان پستان می تواند باعث افزایش هموسیستئوین شو

پیس میکر و نکانی که باید در این زمینه رعایت کرد
پیس میکر از یک باطری و مدار الکتریکی ساخته شده است که در قاب مخصوصی قرار گرفته است. یک محفظه مخصوص اتصالات که لیدها وارد آن می شوند نیز در بالای جعبه ی فلزی قرار گرفته است. باطری پیس میکر حاوی یک باطری خشک لیتیمی است که انرژی مورد نیاز را فراهم می کند. داخل پیس میکر مدار الکترونیکی کوچکی وجود دارد که در حکم یک کامپیوتر کوچک است. انرژی خارج شده از باطری به موج های الکتریکی ظریفی تبدیل می شود که سبب انقباض قلب می شود.
دوره نقاهت
بعد از تعبیه پیس میکر پزشک یا پرستاران آموزش لازم را به شما ارائه می دهند.
۱- پرهیز از بازکردن دست ها در سمتی که پیس میکر کار گذاشته شده تا چندین روز بعد از تعبیه آن
۲- از فشار مستقیم روی پیس میکر مانند خوابیدن، فشار دادن یا ور رفتن با آن خودداری کنید.
۳- محل برش جراحی را خشک و تمیز نگه دارید.
۴- محل برش جراحی را از نظر درد، تورم، قرمزی یا ترشح مورد بررسی قرار داده و در صورت مشاهده ی موردی خاص پزشک را مطلع کنید.
۵-در صورت مشاهده هر یک از علایم زیر با پزشک خود تماس بگیرید:
تنگی نفس، گیجی، بریده بریده حرف زدن، ضعف یا خستگی مداوم، درد قفسه ی سینه ، تورم ساق یا بازو ها یا مچ ها، ناراحتی های شدید و یا تپش قلب.
آغاز فعالیت جدید و ورزش
پس از تایید پزشک معالج و هنگامی که شرایط شما رو به بهبود باشد می توانید به تدریج به زندگی و فعالیت های عادی خود بازگردید این فعالیت ها شامل:
مسافرت و رانندگی، حمام، دوش و شنا، فعالیت جنسی مجدد، بازگشت به کار، انجام فعالیت های مورد علاقه نظیر قدم زدن باغبانی و ماهیگیری
بعضی از بیماران با پیس میکر فعالیت های شدیدی از قبیل کشتی و تنیس انجام می دهند به هر حال رعایت توصیه های پزشک مهم است. بازگشت به زندگی عادی احساس خوبی در شما ایجاد می کند.
روش اصلی کنترل پیس میکر و لیدها داشتن نوار قلب می باشد. نوار قلب فعالیت قلب شما و فعالیت پیس میکر را ثبت می کند. با وجود پروگرامر در مراکز کنترل کننده پیس میکر ، می توان از عمر باقیمانده ژنراتور مطلع شد یا برنامه پیس میکر راتغییر داد.
وپیس میکر با ضریب اطمینان بالا ساخته شده است و در مقابل امواج الکترومغناطیسی ایجاد شده توسط وسایل خانگی محافظت می کند.
لوازم بی خطر:
پتوی برقی، وسایل گرم کننده ی برقی، جارو برقی، اتو، ماشین لباسشویی، خشک کننده ها، خوراک پزی، فر گازی ، فر برقی، توستر، مخلوط کن، درباز کن برقی، تلویزیون، رادیو، ویدیو، گیم، دستگاه استریو، کامپیوترهای رومیزی، نوت بوک و تردمیل.
وسایلی که با ۱۲سانتی متر بی خطر می باشد:
سشوار، ریش تراش، پیجرها، چرخ خیاطی، مسواک برقی، شارژر بلندگوهای قوی
معمولا موتور این وسایل باعث ایجاد محیط مغناطیسی می شوند. اگر احساس تپش قلب یا گیجی کردید از وسیله ی مورد نظر دور شوید.
وسایل محیط کار
بعد از طی دوران نقاهت اکثر افراد دارای پیس میکر قادر به بازگشت به کار هستند.
وسایل بی خطر
بیشتر وسایل دفتری، کامپیوتر خانگی، نوت بوک، کامپیوتر سرور، دستگاه های کپی، ماشین تحریر، فاکس، مودم ، پیرینترهای لیزری و سوزنی
وسایلی که با احتیاط مصرف شوند
فرستنده های رادیوی که تداخلات الکترومغناطیسی ایجاد می کند ، فرستنده های قابل حمل، موبایل و تلفن های بی سیم، فرستنده های اتومبیل و فرستنده های خانگی
در شرایط عادی توصیه نمی شود قبل از کار کردن با وسایل زیر با پزشک مشورت کنید:
عایق حرارتی ، جوش الکتریکی ، کوره های فولادی، کوره آهنربای الکتریکی، آهنربای بزرگ و متوسط، کلیدهای برق ژنراتور ، خطوط انتقال نیرو و تاسیسات انتقال برق ، برج های رادیویی و تلویزیونی
راهنمای حمل و نقل و سیستم های امنیتی
اکثر افراد دارای پیس میکر می توانند به راحتی با رعایت موارد فوق سفر کنند .
اتومبیل: اگر کمربند ایمنی باعث ناراحتی شما شد در ماشین های جدید کمربند ایمنی قابل تنظیم است و یا با قرار دادن حوله بین کمربند ایمنی و پیس میکر در چند هفته ی اول راحتی شما بیشتر می شود.
امنیت فرودگاهی:
کارت شناسایی خود را نشان دهید، پیس میکر شما تحت تاثیر این سیستم قرار نمی گیرد قاب فلزی پیس میکر شما باعث به صدا در آمدن زنگ خطر این سیستم می شوند در خواست بازرسی بدنی کنید.

انجام جراحی قلب
اگرچه جراحی قلب یک جراحی اصلی است ولی تکنولوژی آنقدر پیشرفت کرده که این جراحی امروزه یک جراحی عادی به شمار می اید.
قبل از جراحی ممکن است هر احساسی داشته باشید، احساس دلواپسی، ترس و نگرانی درباره آینده و یا خوشحال باشید که به وسیله این درمان شرایط شما بهبود می یابد . چنین احساسهایی کاملا طبیعی به شمار می آیند.
مهم است که شما و خانواده تان بفهمید که چرا باید عمل کنید ، چه مشکلاتی دارید و زمان ورود به بیمارستان باید چه انتظاراتی داشته باشید. می توانید مشکلاتتان را با هر یک از اعضای تیم پزشکی و پرستاری که مسئولیت مراقبت از شما را به عهده دارد در میان بگذارید.
انتظار برای عمل
وقتی پزشکتان تشخیص داد که برای بهبود شرایط قلبی تان باید عمل کنید اسم شما در لیست اتظار قرار می گیرد و بسته به شرایط ، زمان انتظار برای عمل مشخص می شود. بیشتر افراد، نیازی به درمان سریع ندارند. زمانی که در لیست انتظارید با پزشک معالجتان در تماس باشید و از هر گونه تغییر علایم و یا بدتر شدن حالتان او را مطلع سازید.
وقتی منتظر رسیدن زمان جراحی هستید باید چه اقداماتی برای کمک به خودتان انجام دهید:
۱-اگر سیگاری هستید ترک کنید.
۲-اگر اضافه وزن دارید وزنتان را تحت نظر یک متخصص تغذیه و رژیم درمانی کمی پایین بیاورید.
۳- تا آنجا که شرایط به شما اجازه می دهد، فعالیت بدنی داشته باشید.
۴- به دندانپزشک مراجعه کنید.

۱-ترک سیگار:
سیگار کشیدن برای شما و به خصوص برای قلبتان مضر است. سیگار عروق کرونر را باریک تر کرده و انسدادهایی در آنها ایجاد می کند.
اگر تا زمان عمل به سیگار کشیدن ادامه دهید، احتمال خطر را در طول جراحی بیشتر می کنید و در روزهای بعد از عمل تنفس شما تحت تاثیر این کار قرار می گیرد. پس فورا سیگار کشیدن را ترک کنید چون به بدنتان این امکان را می دهد که قبل از عمل، زمان بیشتری داشته باشید که از اثرات بد سیگار رهایی پیدا کنید.چنانچه برای ترک سیگار به کمک بیشتری نیاز دارید از پزشک معالج خود بخواهید که برایتان محصولات جایگزین نیکوتین تجویز کند که عبارت اند از: چسب ها، آدامس ها، اسپری بینی، قرص ها .
۲- کم کردن وزن:
قبل از جراحی هنگام مراجعه به بیمارستان به شما توصیه می شود که به تدریج وزن کم کنید. افرادی که اضافه وزن دارند در مقایسه با افراد دیگر در طول عمل بیشتر در معرض خطر مرگ و یا ابتلا به عوارض قلبی اند . متخصص تغذیه بیمارستان می تواند به شما دستورالعملی بدهد که قبل از مراجعه به بیمارستان برای انجام جراحی چه طور می توانید رژیم معقولی داشته باشید و وزنتان را کم کنید.
۳- فعالیت بدنی:
تا آنجا که شرایط شما اجازه می دهد فعالیت داشته باشید. اگرچه بعضی افرادی که منتظر رسیدن زمان عمل هستند برای انجام بعضی حرکات ورزشی محدودیت دارند ولی ورزش ملایم می تواند به آنها در حرکت کردن کمک کرده و تا حد امکان آنها را سرحال و یا قبراق نگه دارد . بهتر است با پزشک معالج خود و یا دیگر اعضای تیم درمانی در مورد میزان فعالیتی که برایتان مجاز است، صحبت کنید.
۴- به دندان پزشک مراجعه کنید:
قبل از مراجعه به بیمارستان باید برای اطمینان از سلامت دندان و لثه ها به دندانپزشک مراجعه کنید . چرا که این کار احتمال بروز عفونت بعد از عمل را تا حد زیادی کم می کند و به خصوص در بیمارانی که کاندید جراحی روی دریچه قلبشان هستند این کار از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
چه قدر باید در بیمارستان بستری باشم؟
خیلی از بیمارستان ها یک یا دو روز قبل از عمل بیماران را پذیرش می کنند .
بعد از عمل به مدت حدود ۲۴ ساعت در بخش ICU تحت مراقب خواهید بود. سپس شما را به بخش جراحی قلب یا یک بخش مرتبط می فرستند. خیلی از بیماران حدود ۶ یا ۷ روز بعد از جراحی از بیمارستان مرخص می شوند . ۲ تا ۳ ماه طول می کشد تا بهبودی کامل حاصل شود و این مدت بسته به عوامل زیر قابل تغییر است:
۱- شدت بیماری قلبی شما چه قدر بوده است.
۲- نوع عمل
۳- سن بیمار
۴- آیا بعد از عمل عوارضی داشته اید یا خیر
جدول زیر می تواند اطلاعات لازم را به شکل خلاصه در اختیار شما قرار بدهد:
روزهای قبل از عمل در بیمارستان
به محض ورود به بخش پزشک مسئول وضعیت شما را مورد بررسی قرار می دهد و یک سری آزمایش کامل برایتان می نویسد . او به شرایط قلبتان توجه زیادی می کند و میزان ثبات وضعیت شما را طی چند هفته قبل از بستری شدن در بیمارستان بررسی می کند.
علاوه بر آزمایش خون پزشکتان قبل از انجام عمل چندین آزمایش دیگر هم برای شما می نویسد
این آزمایش ها عبارت اند از:
آزمایش خون:
آزمایش های خونی متعددی از جمله تعیین گروه خونی را برای شما می نویسند که در صورت لزوم در حین جراحی از کیسه های خونی آماده شده؛ استفاده شود.
عکس از قفسه سینه (رادیوگرافی) و الکتروکاردیوگرام:
عکس از قفسه سینه و نوار قلب (الکتروکاردیوگرام) قبل از عمل فورا انجام می شوند . سپس پزشک آزمایشات را با رادیوگرافی قفسه سینه و الکتروکاردیوگرام انجام شده بعد از عمل مقایسه می کند.
آزمایش تنفس:
قبل از انجام جراحی، ممکن است پزشکان عملکرد ریه های شما را چک کنند. خصوصا اگر سیگاری هستید این آزمایش میزان کارآیی ریه ها را مشخص می کند.
معاینه به وسیله افاد تیم پزشکی:
۱- جراحی:
جراح شما در مورد نحوه عمل با شما صحبت می کند. هر سوالی درباره ی عمل دارید می توانید از او بپرسید . بهتر است تمام سوالات خود را از قبل یادداشت کنید.
۲- متخصص بیهوشی:
متخصص بیهوشی دستگاه تنفسی شما را معاینه می کند و درباره داروهایی برایتان توضیح می دهد که در اتاق عمل به شما تزریق می کند.
از شما می پرسد آیا قبلا بیهوشی داشته اید و یا اینکه به داروی خاصی حساسیت دارید یا خیر و به شما اطمینان می دهد که درد بعد از عمل را کنترل می کند.
۳- فیزیوتراپ:
فیزیوتراپ به شما تکنیک های تنفسی و نحوه صحیح سرفه کردن را می اموزد که بعد از انجام جراحی بسیار حائز اهمیت است.
۴-داندانپزشک:
دندانپزشک بیمارستان ممکن است شما را ویزیت کند . اطمینان از عدم وجود عفونت در لثه ها و یا هر نوع علامتی از پوسیدگی جدی دندان برای او بسیار مهم است .
وجود عفونت در لثه یا دندان می تواند باکتری ها را در جریان خون شما وارد کرده و باعث بروز عوارضی بعد از عمل شود. تیم جراحی در صورت احساس نیاز ترتیب ویزیت شما را به وسیله ی داندانپزشک می دهند.
۵-کادر پرستاری:
آنها با تجربه زیادی که دارند به سوالات شما پاسخ می دهند . همچنین شما را به بیمارانی معرفی می کنند که قبلا جراحی کرده اند و در حال ترخیص هستند.
توان بخشی قلب:
یکی از اعضای این تیم درباره این برنامه با شما صحبت خواهد کرد . هدف از توانبخشی این است که بعد از عمل هر چه سریع تر بهبودی پیدا کنید و از زندگی تان نهایت استفاده را ببرید . در ضمن به شما در جلوگیری از بروز مشکلات قلبی احتمالی در آینده کمک می کند.
برنامه ریزی ترخیص شما از بیمارستان:
قبل از اینکه عمل کنید یکی از افراد کادر پرستاری شما را از میزان حمایت و نحوه مراقبت که باید در منزل داشته باشید آگاه می سازد تا روند بهبودی هر چه سریع تر باشد. آنها پیشنهاد می کنند در مدت هفته اول تا دوم کسی «باید» در منزل مراقب شما باشد.
اگر تنها زندگی می کنید ترتیبی می دهند که یک پرستار در روزهای اول دوره نقاهت به شما سرزده و یا در خوردن غذا و انجام کارهای منزل کمک کند.
بنابراین شما می توانید از کادر بیمارستان بخواهید که این هماهنگی را برایتان انجام دهند. بعد از ترخیص نیز می توانید از پزشک خانوادگیتان بخواهید این هماهنگی را برایتان انجام دهد.
قبل از جراحی و مدتی که بستری هستید چه کمکی از شما ساخته است:
با کمک فیزیوتراپ تمرینات تنفسی و نحوه ی صحیح سرفه کردن را تمرین کنید. این آموزش ها در چند روز اول بعد از جراحی بسیار مفید خواهد بود.
آماده شدن برای عمل:
حمام کردن و دوش گرفتن:
قبل از انجام هر نوع جراحی خیلی مهم است که پوست و موهایتان تا حد امکان تمیز باشد این کار احتمال بروز عفونت بعد از عمل را پایین می آورد.
پرستار بخش به شما می گوید که چند روز یک بار باید حمام کنید و از چه نوع صابون آنتی باکتریالی باید استفاده کنید.
شیو کردن:
کار تمیز کردن پوست یعنی تراشیدن موی قسمت هایی از بدن که جراح احتمال دارد در آن نقاط جراحی کند و یکی از ضروریات است. در بعضی جراحی های قلب در مردان شیو کردن موهای سینه ، شکم و دست ها باید صورت گیرد.
اگر قرار است برای پیوند در جراحی بای پس از پایتان رگ بردارند باید موهای پا و کشاله رانتان را هم بتراشید.
یکی از پرستاران چه مرد و چه زن این کار را برایتان انجام خواهد داد.
خودتان هم می توانید این کار را انجام دهید ولی برای اطمینان خاطر جراح یکی از پرستاران کار شما را چک می کند.
غذای قبل از عمل:
اگر برای صبح وقت عمل دارید، حداقل ۴ ساعت قبل از عمل نباید چیزی بخورید و یا بنوشید. اگر ظهر وقت عمل دارید باید خیلی زود یک صبحانه سبک خورده و بعد از آن دیگر چیزی نخورید. حتما مراقب باشید که چیزی در این مدت نخورید چون در غیر این صورت ممکن است روی بیهوشی شما تاثیر بگذارد.
پیش دارو:
حدود یک تا دوساعت قبل از عمل به شما پیش دارو می دهند . این داروها به شما آرامش داده و قبل از بیهوشی عمومی حالت خواب آلودگی در شما ایجاد می کند. قرص یا آمپول یا هر دو را به شما می دهند.
به محض مصرف پیش دارو، در تخت خود بمایند و اگر به چیزی احتیاج داشتید با استفاده از زنگ پرستار بخش را در جریان بگذارید.
رفتن به اتاق عمل:
زمانی که کادر اتاق عمل آماده شدند، یکی از کارکنان بیمارستان به همراه یک پرستار شما را با تخت به اتاق عمل می برند.
زمانی که به اتاق عمل رسیدید تیم پرستاری اتاق عمل و تیم بیهوشی در اتاق عمل مستقر هستند. زمانی که در اتاق بیهوشی هستید، متخصص بیهوشی به شما از طریق ماسک اکسیژن وصل می کند و داروی بیهوشی تزریق می کند که تمام مدت عمل بیهوش باشید.
بعد از عمل در ICU
پس از اتمام عمل، از اتاق عمل به بخش مراقبت های ویژه منتقل خواهید شد. تیم پزشکی در این بخش بسیار متبحرند و با بیماران زیادی بعد از جراحی سرو کار داشته. بعد از عمل در بخش ICU برای ۲۴ ساعت از شما مراقبت ویژه انجام می گیرد . از دستگاه ها لوله ها و وسایلی که در بخش می بینید ، نترسید.
این ها وسایل تخصصی هستند که تیم پزشکی و پرستاری به وسیله آنها میزان عمل قلب و ریه و دیگر اعضای بدنتان را اندازه می گیرند. این دستگاه ها به آنها این امکان را می دهد که شرایط شما را خیلی دقیق تحت کنترل داشته باشند.
تنفس:
بعد از عمل، تیم ICU با استفاده از داروی بیهوشی شما را فقط برای چند ساعت بعد از عمل و یا حداکثر تا فردا صبح بعد از عمل بیهوش نگه می دارند.
دلیل این امر این است که شما به یک دستگاه تنفس مصنوعی به نام «ونتیلاتور» متصل هستید. ونتیلاتور میزان کار بدنتان را تا چند ساعت اولیه بعد از عمل کاهش می دهد. واز طریق لوله ای که از دهان به ریه شما وصل است نفس می کشید . زمانی که لوله سرجایش قرار دارد، پرستاران مایع جمع شده در ریه های شما را با کمک دستگاه ساکشن ظریفی خارج می کنند. ممکن است این کار باعث سرفه شود. وقتی به هوش آمدید ممکن است لوله هنوز سرجایش باشد بنابراین نمی توانید صحبت کنید یا چیزی بنوشید.
وقتی به هوش بیایید، دستگاه ونتیلاتور برداشته شده و حتی اگر لوله تنفسی هنوز وصل باشد خودتان می توانید به راحتی نفس بکشید.
وقتی تیم ICU مطمئن شدند که به خوبی نفس می کشید لوله تنفسی را برداشته یک ماسک اکسیژن روی بینی و دهانتان قرار می دهند. این ماسک مقداری اکسیژن و بخار آب (شبیه بخار) برای تنفس شما تامین می کند. به محض به هوش آمدن در ICU فیزیوتراپ شما را به نفس کشیدن عمیق و آرام تشویق کرده و وادارتان می کند با سرفه هر نوع مایعی که در ریه هایتان باقی مانده است را خارج کنید.
اگر طی روزها و یا هفته های قبل از عمل سیگار کشیده باشید، به خاطر وجود خلط های اضافی (مایع) موجود در ریه شما این کار برایتان بسیار سخت تر خواهد شد.
دلیل وجود این همه لوله و وسیله چیست؟
وقتی به هوش آمدید چندین لوله را می بینید که به شما متصل هستند یکی از این لوله ها به رگ دستتان وصل شده است. این لوله به تیم پزشکی امکان این را می دهد که فشار خونتان را اندازه کرده و امکان مشاهده نحوه عملکرد قلبتان را قبل و بعد از جراحی از طریق مانیتور داشته باشند.
این لوله به پرستار در بخش آی سی یو این امکان را می دهد که نمونه هایی از خون شما گرفته و میزان اکسیژن موجود در آن را اندازه گیری کند. همه این اطلاعات برای کمک به بررسی میزان بهبود شما است.
لوله های دیگری ممکن است به رگ های دست و گردن وصل باشند که نقش مهمی در رساندن مایع یا خون به سیستم گردش خون دارند. لوله دیگری به نام سوند به مثانه بیمار وصل شده که در مدت عمل یا بعد از آن به راحتی ادرار کند.
تیم آی سی یو میزان ادراری که کلیه بیمار تولید می کند اندازه گیری می کنند این راه دیگری است که به وسیله آن بهبود بیمار را بعد از عمل بررسی می کنند. در پایان جراحی جراح مقداری باند را در ناحیه سینه قرار می دهد این باند ها هر خونی که دراین محل جمع شود را جذب می کنند. پرستار صبح روز بعد از عمل باندها را بر می دارد وقتی کاملا به هوش آمدید چندین وسیله الکتریکی در اطراف تخت می بینید. خیلی از این وسایل نماشگر هایی هستند که ضربان قلب فشار خون و اطلاعات مهم دیگر را ثبت می کنند. بعضی از آنها صدای بوق ممتدی هم تولید می کنند. این وسایل اطلاعاتی را که برای بررسی روند بهبود لازم است در اختیار تیم مراقبت های ویژه قرار می دهد.

آیا کسی می تواند به ملاقات بیمار بیاید؟
بعضی از بیماران برای ۲۴ ساعت در بخش مراقبت های ویژه می مانند سپس به بخش جراحی قلب منتقل می شوند. در ۲۴ ساعت اول شما بیشتر خواب هستید پس ملاقات کنندگان نمی توانند با شما صحبت کنند در عین حال در هر ساعتی از شبانه روز خانواده بیمار می توانند برای اطلاع از وضعیت بیمارشان با بخش مربوطه تماس بگیرند.

ترخیص از بخش آی سی یو
وقتی پزشکان از بهبود شما راضی باشند شما را به بخش جراحی قلب منتقل می کنند. در این جا تمرکز پزشکان بر روی موارد زیر است:
تنفس بیمار
دوباره غذا دادن به بیمار
دوباره حرکت کردن بیمار

تنفس بیمار:
بیهوش بودن طولانی و استفاده بلند مدت از ونتیلاتور باعث تجمع مقدار زیادی مایع در ریه های بیمار می شود. در چند روز اول بستری شدن سرفه کردن و تمرینات تنفسی در تمیز کردن ریه ها بسیار مفید خواهد بود. در ابتدا یک ماسک اکسیژن روی بینی و دهان قرار می دهند. این کار باعث می شوند هوای مرطوب تنفس کنید. فیزیوتراپی که قبل از عمل شما را ویزیت کرده در طی چند روز اول وقت زیادی صرف می کند. او روی تنفس و نحوه صحیح سرفه کردن تان کار می کند. در ابتدا هم که سرفه می کنید احساس بدی خواهید داشت. اما این ناراحتی به زودی رفع می شود.
کنترل درد: در روزهای بعد از عمل انتظار کمی درد داشته باشید. پرستاران برای کاهش این درد به شما داروی مسکن می دهند کاهش درد به میزانی که بتوانید نفس عمیق بکشید و سرفه کنید مهم است. اما در حین این کار احساس ناراحتی نخواهید کرد. اگرچه این مطلب نیز مهم است که خیلی دارو مصرف نکنید تا در تمام روز خواب آلوده نباشید.
خوردن و آشامیدن: بعد از عمل ممکن است اشتهای تان را از دست بدهید. به همین دلیل سیستم گوارش شما برای چند روز کند کار می کند. پرستار برای شروع مقداری نوشیدنی به شما می دهد. که اگر بتوانید به اندازه کافی بخورید میزان تزریق را کم خواهد کرد. برای اولین وعده هم غذای سبک به شما می دهند. ممکن است روزهای اول سوهاضمه داشته باشید. یا احساس تورم و نفخ کنید. ممکن است بعد از جراحی حالت تهوع داشته باشید .کند کارکردن دستگاه گوارش تا حدی در اثر بیهوشی و جراحی وتا اندازه ای مربوط به بی تحرکی این چند روزه است. عادی است که روزهای بعد از عمل یبوست داشته باشید به همین خاطر پرستار به شما داروی ملین می دهد. اگر بعد از عمل راه بروید مشکل یبوست به خوبی حل خواهد شد.
حرکت مجدد: اینکه بعد از عمل اینقدر زود می توانید حرکت کنید برای تان عجیب خواهد بود. معمولا دومین روز بعد از عمل پرستار به شما کمک می کند که در اتاق و بعد در بخش راه بروید. شکی نیست که تحرک بعد از عمل به بهبود شما کمک می کند. فیزیوتراپ به شما اطمینان می دهد قبل از ترخیص از بیمارستان به راحتی از پله ها بالا و پایین بروید و وقتی در حال راه رفتن هستید ممکن است در ناحیه سینه و شانه ها احساس سفت شدن کنید. این طبیعی است. نگران باز شدن زخم و بخیه ها یا گیره هایی که پزشک برای بستن زخم استفاده کرده نباشید. اگر از رگ پا برای پیوند استفاده کرده باشند ممکن است پای تان ورم کند. برخی از بیمارستان ها برای کلیه بیماران بعد از جراحی قلب پوشیدن جوراب ساق دار را زمان قدم زدن تجویز می کنند ممکن است برای استفاده در منزل هم به شما جوراب بدهند.
ملاقات کننده ها: پرستاران به شما خویشان و دوستان تان ساعت ملاقات بخش را می گویند. پزشک و پرستار ممکن است بخواهند با خانواده تان درباره چگونگی مراقبت بعد از ترخیص صحبت کنند.
حالم چطور است؟
با گذشت چند روز بسیاری از بیماران احساس افسردگی می کنند. آنها هراس دارند که بهبود پیدا نکرده باشند. این حس بعد از چنین جراحی مهمی طبیعی است. اگر یک روز احساس کردید حال تان خوب نیست از پزشک یا پرستار برای اطمینان مشورت بخواهید. این حقیقت که بیشتر بیماران در هفته اول بعد از عمل مرخص می شوند نشان می دهد افراد خیلی سریع بهبود پیدا می کنند.
در حالی که هنوز در بیمارستان بستری هستید چه کاری می توانید برای کمک به خودتان انجام دهد؟
داشتن روحیه مطمین و مثبت خیلی مهم است. به خاطر داشته باشید بعد از عمل روزهای خوب و بدی خواهید داشت. هر سوالی دارید بپرسید. همه اعضای بیمارستان مجرب هستند و تجربه مراقبت از بیماران زیادی را دارند. آنها شما را تشویق می کنند تا برای حصول اطمینان سوالاتتان را بپرسید.
آماده شدن برای ترخیص: یک یا دو روز مانده به ترخیص تیم پزشکی و پرستاری اقداماتی را انجام می دهند:
کشیدن بخیه ها: بعضی از بخیه ها به خودی خود جذب می شوند اگر جراحی از بخیه یا گیره ای استفاده کنند که جذب نشود پرستاران حدود هشت تا ده روز بعد از عمل آنها را می کشند. همچنین ممکن است چند بخیه در اطراف محل باند روی سینه تان باشد. پرستاران این بخیه ها را حدود ۵ تا ۶ روز بعد از جراحی می کشند. اگر دریچه قلب را عمل کرده اید جراح ممکن است در حین عمل از سیم باتری قلب استفاده کند. که یک پرستار یا پزشک اینها را حدود پنج روز بعد از عمل خواهد کشید.
ترشح از محل جراحی: در حال بهبود خیلی طبیعی است که از محل شکاف مایعی خارج شود. اگر رگ پیوندی از پا یا دست تان گرفته شده باشد ممکن است از محل این بریدگی ها هم مایعی خارج شود. این مایع ممکن است خون آلود هم باشد. اگر ترشح کم باشد پرستار یک باند کوچک خشک روی آن خواهد گذاشت و اگر زیاد باشد پزشک یا پرستار زخم را پانسمان می کنند.
معاینه نهایی: قبل از ترخیص پزشک یک معاینه کلی خواهد کرد و برخی از آزمایشات قبل از عمل را تکرار می کند. جراح شما و یا یکی از اعضای ارشد تیم جراحی با شما صحبت می کند و به تمام سوالاتتان پاسخ می دهد و به این شکل اطمینان پیدا خواهد کرد که شما به خوبی می دانید که بعد از ورود به منزل چه کارهایی برای تان مجاز است و چه کارهایی مضر.
دارو و نسخه: تیم پرستاری برای چندین روز داروهایی را که پزشک زمان ترخیص تجویز کرده به شما می دهد پزشک بخش یک برگه به شما می دهد تا به پزشک خانوادگی تان بدهید این نامه شامل لیست داروهایی است که پزشک باید مداوم برای شما تجویز کند و شامل اطلاعاتی است که بیمارستان برای انتقال به او لازم دانسته است. اگر برای جلوگیری از لخته شدن خون داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین تجویز شده برای اطمینان از دوز صحیح دارو آزمایش های منظم تان را انجام دهید.
بازگشت به خانه: همیشه بعد از بیمارستان بازگشت به خانه لذت بخش است. گاهی نیز ترک بیمارستان نگران کننده به نظر می آید. بهتر است در هفته های اول و دوم کسی در خانه کنار شما باشد. احتمالا در خانه هم روزهای خوب و بدی خواهید داشت که طبیعی است. بعد از مراجعه به منزل ممکن است دچار حس افسردگی هم بشوید. این یک عکس العمل طبیعی به استرس و بازگشت از یک جراحی مهم است. این حالت در میان افرادی که به تازگی جراحی قلب کرده اند عادی است اما اگر افسردگی تان ادامه پیدا کرد با پزشک مشورت کنید. خیلی از افراد ممکن است خواب های بد یا خیلی واضحی ببینند. این به دلیل بیهوشی و داروهایی است که مصرف کرده اند. این رویاها در اثر گذر زمان از بین خواهند رفت.
چقدر طول می کشد بهبود پیدا کنم؟
بیشتر افراد به این نتیجه رسیده اند که بین دو تا سه ماه برای بهبودی کامل زمان لازم است. کاملا هم واضح است که شدت بیماری و نوع جراحی شما در این زمان تاثیر دارد. افرادی که جراحی بای پس شده اند نسبت به افرادی که جراحی دریچه قلب داشته اند مدت کمتری برای بهبود لازم دارند. همچنین زمان بهبود افراد مسن تر طولانی تر از جوانان است. برای دو یا سه روز اول بهتر است همه چیز ساده برگزار شود. همان اندازه فعالیت را در منزل انجام دهید که در چند روز آخر در بیمارستان انجام می دادید. استراحت کافی کنید. زمانی که می نشینید پایتان را روی چهارپایه بگذارید اما هیچ وزنی روی ماهیچه ساق پاهایتان نباشد. به یاد داشته باشید که خیلی مهم است داروهایتان را سروقت مصرف کنید. نوشتن یک لیست از داروهای روزانه به این امر کمک می کند.
دو تا سه روز بعد از استراحت معقول می توانید فعال تر باشید. تمرینات یکنواخت به خصوص قدم زدن ایده آل است. بهتر است از پزشک درباره میزان فعالیت سوال کنید. از انجام فعالیت ها در این زمان ها هم اجتناب کنید:
بعد از وعده غذایی کامل
وقتی هوا خیلی گرم یا خیلی سرد باشد
وقتی هوا خیلی مرطوب است
وقتی در ارتفاعات بالا هستید
همه اینها فشار اضافه ای به قلب تان می آورد. اگر هوا خوب بود در مسیر صاف با یکی از دوستان تان پیاده روی کنید این کار کمک می کند روحیه تان تقویت شود. همین که شروع به ورزش اضافه کنید در ناحیه اطراف سینه گردن شانه ها و پشت تان احساس ناراحتی می کنید. این یک قسمت طبیعی از روند توانبخشی است که در نتیجه آن ماهیچه های اطراف سینه شروع به بهبود می کنند. مطمین باشید دردتان کنترل شده است چون این به شما کمک می کند به تدریج سطح فعالیت تان را افزایش دهید. به محض شروع به ورزش کمی احساس تنگی نفس می کنید این حالت بعد از چند روز بهتر می شود
مراقبت کردن از پرستار بیمار:
بیشتر افرادی که جراحی کرده اند در مراحل اولیه زود بهبود پیدا می کنند اما همسر یا افرادی که از آنها مراقبت می کنند از پا در می آیند. اگر از کسی که جراحی کرده مراقبت می کنید سعی کنید وقتی مریض خوابیده خودتان هم استراحت کنید. خیلی خودتان را خسته نکنید. این روند برای هر دوی شما خسته کننده و پردغدغه است و در انتها به هیچ کدام تان کمک نمی کند. سعی کنید تعداد ملاقات کنندگان و مدت ملاقات را هم کنترل کنید. پذیرایی از تعداد زیادی ملاقات کننده خسته کننده است. برای خودتان وقت کافی داشته باشید.
ملحق شدن به یک برنامه توان بخشی:
بیشتر بیمارستان ها بیماران را به شرکت در برنامه های توان بخشی دعوت می کنند. این برنامه ها شامل جلسات ورزشی و اطلاعات درباره نحوه زندگی اعم از غذاخوردن و مهارت های لازم برای تمدد اعصاب است. هدف از این برنامه ها برگرداندن بیمار به زندگی کامل و بازگشت اعتماد به نفس است.
علایم هشدار دهنده:
علاوه بر درد ها و احساساتی که بعد از عمل قلبی پیش می آید باید در صورت بروز علایم زیر با پزشک مشورت کنید:
احساس تپش قلب جدید یا خیلی جدی
احساس نفس تنگی شدید
عرق کردن خیلی بیشتر از قبل و یا تب کردن
بینای تان تحت تاثیر قرار گرفته و یا خیلی گیج شده اید
محیط پیرامون محل زخم تان تورم کرده و یا ترشح زیادی از آن خارج می شود.
به محض ورود به منزل چه کار کنیم؟
هفته های بهبود در منزل زمانی است که برای خودتان کارهای بیشتر انجام می دهید. به جای تشخیص روزانه مراحل بهبودتان را هفتگی بررسی کنید. خودتان را محک بزنید و به تدریج که قوی تر می شوید فعالیت تان را بیشتر کنید. حتما با تیم توانیخشی قلبی در تماس باشید و در صورت امکان به یک برنامه توان بخشی بپیوندید برای مصرف داروهای روزانه برنامه ریزی کنید. مطابق معمول دوش بگیرید یا حمام کنید و به خاطر داشته باشید همین که زخم التیام پیدا کند پوست تان پوسته پوسته می شود و تکه های کوچک بخیه خود به خود می افتد. این روند طبیعی است. بخیه های روی قفسه سینه محکم هستند و تحت تاثیر تغییرات مشاهده شده روی پوست قرار نمی گیرند. اگر بیشتر از اینکه حمام کنید عادت به دوش گرفتن دارید بهتر است چندبار اول روی چهار پایه ای در حمام بنشینید.
می توانم رانندگی کنم؟
اگر گواهینامه پایه دو دارید: اگر بای پس شدید حداقل تا چهار هفته بعد از عمل نباید رانندگی کنید. وقتی دوباره شروع به رانندگی کردید ممکن است زمان حرکت فرمان ماشین در ناحیه شانه ها و دست ها احساس ناراحتی و سنگینی کنید. بعد از جراحی دریچه قلب تا زمانی می توانید رانندگی کنید که عارضه ای روی رانندگی کردن تان تاثیر نگذاشته باشد.
اگر گواهینامه پایه یک دارید: اگر گواهینامه رانندگی با وسایل نقلیه مسافربری و بزرگ را دارید نباید رانندگی کنید. حداقل تا شش هفته بعد از جراحی اجازه رانندگی ندارید .
کار منزل: انجام کارهای سبک منزل و باغبانی در هنگامی که حال تان خوب است مانعی ندارد گرچه برای سه ماه اول هیچ کار سنگینی نباید انجام دهید که دست و شانه هایتان را درگیر کند.
روابط زناشویی: تا وقتی نتوانسته اید فعالیت فیزیکی کاملی پیدا کنید باید محتاط باشید. بیشتر پزشکان توصیه می کنند تا چهار هفته بعد از عمل رابطه جنسی نداشته باشید. باید در وضعیت راحتی باشید که روی زخم سینه تان فشار وارد نکنید و نفس تان را حبس نکنید. اگر اتاق گرم باشد خیلی بهتر است و همسرتان باید نسبت به شما نقش مهم تری ایفا کند. اگر شما و همسرتان در طول رابطه زناشویی احساس راحتی می کنید بسیار مفید خواهد بود. نگران نباشید اگر در اولین تلاش هایتان موفق نیستید یا به نظر مشکل می رسد. به زودی قادر خواهید بودید با استفاده از داروها به وضعیت عادی برگردید.
مصرف الکل: در طول شش هفته بعد از عمل مصرف الکل را محدود کنید. اما بهتر است از مصرف الکل کلا خودداری کنید. اگر از قرص خواب آور یا مسکن استفاده می کنید به خاطر داشته باشید الکل تاثیر آن را بیشتر می کند. اگر از قرص های وارفارین استفاده می کنید مصرف الکل بر روند ضد انعقاد این دارو اثر می گذارد پس باید احتیاط کنید.
شرکت در برنامه های توانبخشی: تیم درمانی بیمارستان شما را برای شرکت در این برنامه ها دعوت می کند که حدود چهار تا شش هفته بعد از جراحی برگزار می شود. این برنامه ها شامل کلاس هایی هستند که یک تا دو بار در هفته و حدود شش تا هشت هفته طول می کشد. این برنامه ها را می توانید در منزل هم دنبال کنید. اگر مشکل قلبی شما جدی تر باشد می فهمید که حتی اگر نتوانید زیاد ورزش کنید چطور اعتماد به نفس تان را به دست بیاورید.
در برنامه توان بخشی چه اتفاقی می افتد؟
این برنامه ها در کشورهای مختلف متفاوت هستند. اما بیشتر برنامه ها سه محدوده دارد:
تمرین
تمدد اعصاب
اطلاعات در خصوص نحوه زندگی و درمان
در صورت امکان همسر یا اعضای خانواده تان را تشویق کنید همراه تان باشد. این کار کمک می کند ترس آنها هم کم شده و به آنها امکان پرسیدن هر سوالی را می دهد.
تمرین: قبل از شروع برنامه برای شما مشخص می کنند چقدر تمرین برای تان لازم است. ممکن است تست الکتروکاردیوگرام هم تجویز شود. این تست در حین راه رفتن روی تردمیل یا استفاده از دوچرخه ثابت انجام می شود. یک فیزیوتراپ ورزشی می تواند برنامه تمرینی را تنظیم کند که با نیازهای شما طراحی شده است. در ابتدای هر جلسه تمرین خودتان را گرم کنید تا ماهیچه ها منبسط شوند. فیزیوتراپ به دقت تمام تمرینات را توضیح می دهد. تمرین اصلی شما ایروبیک است. اینها تمرینانی هستند که به بهبود وضعیت قلب و گردش خون کمک می کنند. شما تشویق می شوید تمرینات را در مدت چند هفته به طور تدریجی افزایش دهید. خیلی مهم است در محدوده معین شده ورزش کرده و از حدود مشخص شده پیروی کنید. در پایان هر جلسه با اجرای حرکات آرام ورزشی عضلات به حالت عادی بازگردانده می شود. طبیعی است بعد از عمل درباره ورزش احساس اضطراب داشته باشید. اگر چه شرکت در این کلاس ها به شما اطمینان می دهد.
استراحت: می توانید از روش های تمدد اعصاب استفاده کرده و یکی را که مناسب شرایط تان است انتخاب کنید. همچنین استراحت برای بیماران قلبی بسیار مهم است.
چگونگی رژیم و غذای سلام خوردن و امکان مشورت با متخصص تغذیه و رژیم درمانی
چگونه استرس هایتان را تشخیص دهید و آنها را اداره کنید
اگر سیگاری هستید تشویق می شوید ترک کنید و به شما کمک می کنند چطور این کار را انجام دهید
می توانید درباره داروهای تان با یک دکتر پرستار یا داروساز صحبت کنید
چگونگی نحوه فعالیت های روزمره مثل رانندگی و رفتن به تعطیلات
برگشت به سرکار
شرکت در کلاس های توانبخشی به شما این امکان را می دهد درباره هر نگرانی که دارید صحبت کنید.
چطور می توان درباره نزدیک ترین مرکز توانبخشی مطلع شوم؟
اگر تا کنون از شما در این برنامه ها دعوت نشده می توانید اطلاعات بیشتر را از بیمارستان یا پزشک تان درباره محل برگزاری برنامه ها کسب کنید.
در اولین ویزیت سرپایی بیماران چه اتفاقی می افتد؟
حدود شش هفته بعد از عمل از شما می خواهند برای ویزیت شدن سرپایی به وسیله جراحی به بیمارستان برگردید. حدود سه ماه بعد از عمل باید به یک متخصص قلب مراجعه کنید. این ویزیت ها خیلی مهم هستند چرا که به پزشک این اجازه را می دهند که روند بهبودی شما را مورد ارزیابی قرار دهد و این امکان را فراهم می کند که در صورت لزوم داروهایتان را عوض کنید.
همچنین این شانس را به شما می دهد که هر سوالی خواستید بپرسید و یا درباره علایمی سوال کنید که در مدت بهبودی داشته اید و درباره مشکلاتی که برایتان پیش آمده بوده صحبت کنید.
بهتر است قبل از مراجعه تمام سوالاتی را که برایتان به وجود آمده است یادداشت کنید اگر چیزی که دکتر می گوید نفهمیدید بهتر است از او بخواهید دوباره برایتان توضیح بدهد و یا به طریقی دیگر موضوع را مطرح کند که برای شما قابل فهم باشد.
قبل از تمام شدن وقت مطمئن شوید که به همه سوالاتتان پاسخ داده اند. بیشتر بیماران در اولین ویزیت سرپایی باید یک الکتروکاردیوگرام و یک رادیوگرافی از قفسه سینه انجام دهند. آزمایش خون هم باید انجام شود.
این آزمایش ها این امکان را می دهد که مشخص شود میزان دوز وارفارینی که تجویز شده است کافی است یا خیر. در ویزیت های سرپایی ممکن است لازم باشد با دکتر مشورت کنید که چه موقع می توانید به سر کار برگردید.
چه قدر زود می توانم سرکارم برگردم؟
حدود ۷ تا ۸ نفر از هر ۱۰نفری که جراحی قلب شده اند می توانند به کار قبلی خود برگردید بستگی به نوع کاری دارد که انجام می دهید.
به عنوان یک قانون کلی ، افرادی که کار سبک می کنند می توانند هر زمانی از دو ماه بعد از انجام عمل به سر کارشان برگردند . افرادی که کار سنگین دستی می کنند ممکن است حداقل تا سه ماه بعد از عمل هم نتوانند به سر کارشان برگردند.
این زمانی است که لازم است ماهیچه ها، استخوان ها و اتصالات سینه بهبود پیدا کند.
زمانی که می خواهید سرکار برگردید بهتر است با پزشک قلبتان مشورت کنید . بعد از مراجعه به محل کار بهتر است با کارفرمایتان هم صحبت کنید و بهتر است از او بخواهید که برای روزهای ابتدایی کارهای سبکتری برای شما در نظر بگیرد.
چه طور می توانم احتمال خطر بیماری عروق کرونر را کم کنم؟
عوامل خطر آفرین برای بیماری عروق کرونر که می توانید کاری برایش انجام دهید عبارت اند از :
سیگار کشیدن
فشار خون بالا
کلسترول بالا
عدم فعالیت فیزیکی
چاقی مفرط، مصرف بیش از حد الکل و نمک احتمال خطر بروز بیماری عروقی را زیاد می کند.
احتمال خطر بروز مجدد بیماری عروق کرونر به این بستگی خواهد داشت که چند تا از این عوامل ذکر شده در مورد شما صدق کند و اینکه هر یک از این عوامل چه قدر قوی هستند.
دانستن درباره عوامل خطر زا شما را تشویق می کند که کمتر با آنها سر و کار داشته باشید و به شما کمک خواهد کرد که این احساس را داشته باشید که بیماری قلبی بیشتر تحت کنترل شماست.
اگر سیگاری هستید، ترک کنید:
اگر سیگار می کشید الان وقت ترک کردن آن است. این تنها عامل مهمی است که می توانید در بهبودتان از آن کمک بگیرید . از لحظه ای که سیگار را ترک می کنید احتمال حمله ی قلبی کمتر شده و در طول یک سال بعد از آن این احتمال به نصف می رسد.
اگرچه صحبت راجع به ترک سیگار از ترک ان آسان تر است. صحبت با اقوام و دوستانی که سیگار را ترک کرده اند شرکت در یک گروه ترک سیگار و مشورت با پزشک خانوادگی تان همه و همه می تواند مفید باشد.
می توانید از محصولاتی مثل چسب نیکوتینی که در داروخانه ها موجود است نیز استفاده کنید. همه ی این راه ها می تواند مفید باشد.
کنترل فشار خون:
فشار خون بالا احتمال سکته قلبی را افزایش می دهد و در طول زمان باعث می شود که ماهیچه های قلب ضعیف تر شوند.
برای هر ۵ میلی متر جیوه کاهش در فشار خون دیاستولیک، احتمال خطر بروز بیماری عروق کرونر قلب تا حدود ۱۶ درصد کاهش پیدا می کند، (فشار خون در واحد میلی متر جیوه اندازه گیری می شود که مخفف آن mmHg است.)
اگر فشار خونتان بالا ست، لازم است کنترل شود. اگر قبلا بیماری عروق کرونر داشته اید فشار خون ایده آل برای شما کمتر از ۱۴۰ روی ۸۵ است.
اگر دیابتی هستید فشار خون ایده آل شما ۱۳۰ روی ۸۰ است . برخی افراد با کم کردن وزنشان انجام برخی از فعالیت های بدنی و عدم مصرف الکل و نمک می توانند فشارخونشان را هم کنترل کنند . اگر چه بسیاری از افراد لازم است دارو هم مصرف کنند.
مراقب میزان کلسترول خونتان باشید:
اگر پزشکتان تشخیص بیماری عروق کرونر داد، یا اگر حمله قلبی داشته اید باید میزان کلسترول خونتان اندازه گیری شود.
حتی افرادی که بیماری عروق کرونر ندارند، لازم است برای کاهش کلسترول خونشان و رسیدن آن به حد مطلوب دارو مصرف کنند.
میوه و سبزی زیاد مصرف کنید:
در افرادی که بیش از ۵سهم میوه و سبزی به طور روزانه مصرف می کنند احتمال بروز بیماری های قلبی کمتر است. دلیل اصلی این امر ناشناخته است اما احتمال می رود که مربوط به ویتامین های آنتی اکسیدان موجود در آنها باشد.
چون هنوز شواهد زیادی در دست نیست که ثابت کند مصرف قرص های ویتامین همین اثر را خواهد داشت خیلی بهتر است که میوه و سبزی زیادی مصرف شود.
ماهی و روغن ماهی:
مصرف مقادیر مشخص روغن ماهی احتمال ابتلا به بیماری قلبی را کاهش می دهد و احتمال زنده ماندن بعد از سکته قلبی را افزایش می دهد.
روغن موجود در ماهی که این تاثیر را دارد امگا۳ نام دارد و بیشتر در شاه ماهی، ماهی کاد (کوسه ماهی) ، ماهی ماکرو، ماهی ساردین، ماهی آزاد، ماهی تن تازه، ماهی قزل آلا و ماهی کولی یافت می شود.
سعی کنید حداقل هفته ای دو بار ماهی بخورید.
فعال باشید:
احتمال حمله قلبی در افراد بی تحرک دو برابر بیشتر از افراد فعال است. حتی اگر شما قبلا حمله قلبی داشته اید رعایت یک برنامه ورزشی احتمال بروز حمله دیگر را کم می کند.
فعالیت شما باید ایروبیک باشد یعنی از ماهیچه های بازوها و پاها و پشتتان با آهنگی یکنواخت استفاده کنید. آن قدر که ضربان قلب و تنفستان افزایش یابد.
ورزش های ایروبیکی عبارت اند از:
پیاده روی تند، شنا، دوچرخه سواری و باغبانی سنگین.
فعالیت بدنی منافع دیگری هم دارد. می تواند ضربان قلب شما را کاهش دهد و فشار خونتان را زمانی که در حال استراحت هستید کم کند. سطح کلسترول مفیدتان را بالا ببرد و در کنترل دیابت هم کمک کند . این یعنی آنژین کمتر، بازگشت سریع تر به کار و مراجعه کنتر به بیمارستان.
این منافع در افرادی بسیار مهم است که جراحی قلبی کرده اند یا حمله ی قلبی داشته اند و برای افرادی که مشکل قلبی دارند
اگر آنژین صدری(درد قفسه سینه) دارید، هنوز می توانید ورزش کنید اما مهم است که آن قدر ورزش کنید که درد سینه تان بیشتر نشود ، نفستان به شماره نیافتد و سعی نکنید که زمان درد سینه راه بروید. همچنین از قرار گرفتن در معرض هوای خیلی سرد یا طوفانی هم بپرهیزید.
همیشه اسپری و قرص GTN (گلیسرول تری نیترات) همراه خود داشته باشد که در مواقع لزوم بتوانید از آن استفاده کنید.
هدفتان این باشد که به تدریج برای خود برنامه ای تنظیم کنید که حداقل نیم ساعت در بیشتر روزهای هفته فعالیت ملایم داشته باشید و یا می توانید به جای آن دو تا ۱۵ دقیقه ورزش کنید.
کنترل وزن:
مهم است که وزنتان را کنترل کنید نه فقط به این علت که به قلبتان کمک کنید بلکه برای اینکه سلامتتان به طور کامل به خطر نیافتد.
نزدیک شدن به وزن ایده آل کمک می کند فشارخونتان تنظیم شده و ظرفیت عملکرد قلبتان هم کمتر شود. اگر پزشکان فکر کنند که خیلی اضافه وزن دارید از متخصص تغذیه می خواهند که به شما رژیم کاهش وزن بدهد.
بعد از ترخیص از بیمارستان هر سوالی در این خصوص داشتید که چه مقدار و چه چیزهایی باید بخورید می توانید از پزشک خانوادگی و یا متخصص تغذیه سوال کنید.
همچنین می توانید در مرکز برنامه توانبخشی قلبتان هم سوالاتی بپرسید . اگر پس از انجام مراحل اولیه در محدوده اضافه وزن قرار گرفتید حتما باید وزنتان را کم کنید.
سعی کنید میزان اضافه وزنتان را خیلی سریع کم نکنید. کاهش وزن به ارامی و به طور یکنواخت در حدود ۰٫۵ کیلوگرم در هفته) پیشنهاد می شود زیرا در این حالت و احتمال اینکه به وزن ایده آل رسیده و آن را ثابت نگه دارید بیشتر است.
اگر خیلی اضافه وزن دارید کم کردن حتی ۱۰ کیلوگرم از وزن برای سلامتی تان بسیار مفید خواهد بود همچنین به خاطر داشته باشید که کاهش وزن یعنی هم سالم تر غذا خوردن و هم انجام فعالیت بیشتر بدنی.
دیابت را کنترل کنید:
احتمال سکته قلبی در مردان مبتلا به دیابت سه برابر نسبت به افراد غیر دیابتی بیشتر است. این مزان در زنان دیابتی تا ۵برابر هم می رسد.
خیلی مهم است که اطمینان پیدا کنید قندخونتان را خوب کنترل کرده اید. انجام فعالیت های بدنی بیشتر کنترل وزن و مصرف منظم داروهایتان همه سودمند خواهند بود.

فعالیت بدنی برای قلب شما مفید است و احتمال خطر پیشرفت بیماری های عروق کرونر را نصف می کند . در بین افرادی که دچار حمله قلبی می شوند احتمال زنده ماندن آنهایی که فعالیت بدنی دارند دو برابر بیشتر از افرادی است که فعالیت بدنی نداشته اند.
فعالیت بدنی در حکم یک برنامه توانبخشی است که بعد از حمله قلبی احتمال مرگ و میر را تا ۲۰درصد کاهش می دهد و در کاهش خون موثر است و احتمال بروز دیابت را هم به حداقل می رساند. در افراد چاق فعالیت بدنی در کاهش وزن به آنها کمک می کند.
فعالیت بدنی این امکانات را برایتان فراهم می کند:
انرژی بیشتر
آرامش خاطر
احتمال کمتر بروز استئوپروز(پوکی استخوان)
بیشترین میزان سلامتی نصیب افراد بی تحرکی می شود که به انجام ورزش های منظم و مناسبی از قبیل پیاده روی سریع، دوچرخه سواری، رقص و یا شنا روی می آورند.
هر نوع فعالیتی می تواند برای می تواند برای سلامتی شما سودمند باشد . این بدان معنی است که فعالیت کم از بی تحرکی خیلی بهتر است.
لازم نیست به سالن ورزشی رفته و ورزش کنید و یا از وسایل به خصوصی استفاده کنید . فقط کافی است با فعالیت بیشتر روزانه تان قدری فعال تر شوید.
بسیاری از افرادی که فعالیت منظمی دارند بر این باورند که احساس خیلی بهتری دارند چرا که وضعیت روحی و جسمی شان بهبود یافته و اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرده اند . حتی بعضی از افراد ورزش را نوعی سرگرمی تلقی می کنند.
چرا داشتن فعالیت بدنی برای قلب این قدر مهم است؟
اینکه دقیقا چرا و چگونه فعالیت بدنی نقش بسیار مهمی در پیشگیری از بروز سکته قلبی دارد هنوز موضوع تحقیقات زیادی است.
اگر چه به نظر می رسد که اهمیتش بدین ترتیب باشد :
۱-فعالیت بدنی به افزایش سطح کلسترول خوب خون شما کمک می کند.
چنین به نظر می رسد که فعالیت بدنی کلسترول HDL را بالا می برد اما بر سطح کلسترول LDL هیچ تاثیری نمی گذارد . اگرچه به منظور حفظ امتیاز کلسترول HDL باید فعالیت فیزیکی شما منظم باشد.
۲- از لخته شدن خون جلوگیری می کند.
سکته قلبی معمولا زمانی رخ می دهد که لخته های خون در شریان های اصلی قلب در کنار آتروما تشکیل می شوند ورزش مرتب از لخته شدن خون جلوگیری می کند.
۳- به کاهش فشار خون نیز کمک می کند و از بروز فشار خون بالا جلوگیری می کند:
فشار خون بالا یکی از چهار عامل اصلی خطر آفرین در بروز سکته قلبی است. در نه نفر از هر ده نفر که فشار خون بالا دارند هیچ دلیل اساسی وجود ندارد . اگر چه زندگی بیمار گونه هم نقش مهمی ایفا می کند. به خصوص چاق بودن و یا اضافه وزن داشتن ، مصرف بیش از حد نمک و الکل و عدم فعالیت بدنی همه می توانند فشار خون را بالا ببرند. ورزش های منظم ؛ سبک و ریتمیک از قبیل پیاده روی یا شنا، درافرادی که فشار خون بالایی دارند می تواند باعث کاهش آن شود. این نوع ورزش ها همچنین ممکن است از بالا رفتن فشار خون هم جلوگیری کنند.
۴- فعالیت بدنی به شما کمک می کند که به وزن ایده آل خود برسید و یا آن را ثابت نگه دارید:
فعالیت بدنی منظم و سبک نقش مهمی در رسیدن به وزن ایده آل و یا ثابت نگه داشتن آن ایفا می کند.
اهمیت میزان فعالیت شما کمتر از تغذیه تان نیست، زیرا اهمیت رسیدن به وزن ایده آل و حفظ آن به این معنا است که میزان کالری دریافتی ( موجود در غذا و نوشیدنی) با میزان کالری مصرفی (فعالیت) یکسان است.
بنابراین احتمال افزایش فشار خون و سطح کلسترول خون در افراد بسیار چاق به مراتب بیشتر است.
۵-به دیابت هم کمک می کند:
احتمال بروز سکته قلبی در مردان دیابتی ۲ تا ۳ برابر بیش از دیگران است. در زنان دیابتی هم ۴ تا ۵ برابر احتمال خطر بیشتری وجود دارد . اگر شما به تازگی به دیابت مبتلا شده اید فعالیت بدنی میزان نیاز بدن شما ر به مصرف دارو و تزریق کاهش می دهد. به نظر می رسد ورزش ریتمیک احتمال خطر پیشرفت دیابت را در افراد میانسال چه چاق و چه لاغر کاهش می دهد.
۶-بعد از سکته قلبی هم موثر است:
به نظر می رسد استرس ، افسردگی و نگرانی روند بهبود بیماری را بعد از سکته قلبی کاهش می دهد. شواهدی موجود است که نشان می دهد فعالیت بدنی ممکن است در رفع استرس و نگرانی مفید باشند و همین امر باعث می شود دوره نقاهت سریع تر سپری شود.
آیا فعال تر شدن برای من بی خطر است؟
اگر اخیرا به بیماری قلبی مبتلا شده اید، مهم این است که در خصوص بهترین روش افزایش سطح بدنی با پزشک بیمارستان پرستار بخش قلب و یا پزشک خانوادگی تان مشورت کنید .
راه های بسیار متفاوتی برای فعالیت بیشتر وجود دارد و نکته مهم این است که به فعالیت هایی بپردازید که مناسب وضعیت شما باشد.
ممکن است به تازگی نوار قلب داشته اید:
الکتروکاردیوگرام عبارت است از تست ورزش، روی تردمیل و یا روی دوچرخه ثابت.
در چنین صورتی این امر به پزشکتان کمک می کند که در ابتدای امر تشخیص دهد چه میزان فعالیتی برای سلامت شما لازم است.
اگر قبلا دچار حمله قلبی شده و یا جراحی قلب داشته اید:
اگر اخیرا دچار حمله قلبی شده اید و یا جراحی کرده اید، از پزشکتان در خصوص میزان فعالیت مناسب سوال کنید. ممکن است از شما برای شرکت در برنامه توانبخشی دعوت شود. این برنامه شامل برنامه تمرین ورزشی و یا شرکت در جلسات ورزش درمانی است که به خصوص متناسب با توانایی های شما خواهد بود. این روش بسیار مورد اطمینان است و میزان فعالیت بدنی مناسب را برای شما مشخص می کند.
اگر به آنژین مبتلا هستید:
اگر مبتلا به آنژین هستید بهتر است به ورزش کردن ادامه دهید. اما نباید آن قدر تمرین کنید که به نفس افتاده و یا در قفسه سینه تان احساس درد شدید کنید
اگر بیماری قلبی دارید:
اگر بیماری قلبی خاصی دارید مثل تنگی مجرای دریچه قلب و یا مشکلات عضله قلبی و یا اگر بعد از تمرینات ورزشی تپش قلب پیدا می کنید ممکن است در مراحل درمان حرفی از فعالیت بدنی نشنوید.
اگر فشار خون بالا دارید:
انجام فعالیت های منظم و سبک برای افرادی که فشار خون بالایی دارند توصیه می شود. اگر چه به تجربه ثابت شده است که در افرادی که علاوه بر فشار خون بالا دارای دیگر عوامل خطر آفرین نیز هستند فعالیت شدید ممکن است احتمال خطر حمله قلبی را افزایش دهد.
اگر عفونت ویروسی دارید و یا تب کرده اید:
خطر فعالیت بدنی در افرادی که عفونت ویروسی (مثل گلودرد) داشته و یا تب دارند بسیار زیاد است.
به تدریج فعالیتتان را زیاد کنید:
خیلی مهم است که به تدریج فعالیتتان را زیاد کنید . این بدان معناست که هم میزان فعالیت افزایش یابد و هم بر زمانی که صرف انجام این کار می کنید افزوده شود.
یک افزایش ناگهانی در تمرینات ورزشی به خصوص اگر شدید باشد می تواند خطر بروز سکته قلبی را حتی در میان افراد میانسال زیاد کند.
اقدامات احتیاطی:
به تدریج به میزان فعالیتتان اضافه کنید.
اگر احساس هر گونه درد، گیجی، بیماری، و یا خستگی کردید ورزش نکنید. اگر این علایم بعد از مدت کمی برطرف نشدند و یا دوباره بروز کردند حتما با پزشک خود مشورت کنید.
اگر در حال انجام هر گونه تمرینی هستی چند دقیقه اول را آرام تمرین کنید و به تدریج سریع تر ورزش کنید. در پایان چند دقیقه ای را صرف کنید تا سرعت تمرینات را به تدریج به حداقل برسانید.
در هوای سرد و یا توفانی لباس گرم بپوشید و با کلا و روسری تمرین کنید.
چه نوع فعالیتی مناسب تر است؟
انواع مختلف فعالیت بدنی به طور متفاوتی برای سلامتی مفید هستند . ایروبیک ورزشی است که برای قلب مفید است. ایروبیک ورزشی یکنواخت و ریتمیک است که ماهیچه های زیادی را در بر می گیرد.
ورزش های ایروبیک عبارتند از: پیاده روی، دوچرخه سواری، شنا و رقص. ورزش های ایروبیک نیاز بدن را به اکسیژن افزایش داده و میزان کار قلب را افزایش می دهند.
ایزومتریک ورزش مهم دیگری است:
حرکات ایزومتریک به حرکاتی گفته می شود که عضله منقبض می شود ولی در طی آن هیچ مفصلی حرکت نمی کند. مثلا هنگامی که دست خود را به سمت پهلو و یا جلو می کشید و در این حالت نگاه می دارید یک حرکت ایزومتریک انجام داده اید.
این تمرینات نتایج خوبی را در بر دارند اگر چه کار زیادی برای قلب و گردش خون انجام نمی دهند. در حقیقت افرادی که بیماری قلبی داشته اند و یا فشار خون بالایی دارند باید از انجام تمرینات ایزومتریک خودداری کنند چون این ورزش ها فشار خون را بالا برده و به قلب فشار وارد می کند.
تمرینات ایزومتریکی که در آنها بدن وزن خود را تحمل می کند (مثل قدم زدن و نه شنا کردن) می توانند از بروز استئوپروز (پوکی استخوان) جلوگیری کند.
چه نوع ورزشی می توانم انجام دهم؟
حرکات مجاز:
۱-تمرینات ورزشی ملایم و ریتمیک از جمله تند راه رفتن ، دوچرخه سواری و شنا.
۲-هر نوع فعالیت بدنی عادی که عادت به انجامش دارید مگر اینکه پزشک شما را از انجام آن منع کرده باشد.
حرکات غیر مجاز:
۱- تمرینات شدید از قبیل وزنه برداری، شنا (مثل شنای سوئدی، شنای روی پنجه ها و شنا در ورزش های باستانی)، فعالیت بدنی سنگین مثل حفاری ، خراب کردن دیوار، تمرینات ایزومتریک .
۲- هر نوع ورزش و یا تمرینی که آنژین صدری (درد قفسه سینه) به وجود آورد.
۳- انجام تمرینات ایستاده سریعا بعد از تمرینات زمینی.
چه طور باید سطح فعالیتم را تقویت کنم؟
۱-اگر حمله قلبی یا جراحی قلب داشته اید:
اگر اخیرا حمله قلبی یا جراحی قلب داشته اید، ممکن است از شما دعوت شود در یکی از برنامه های بازتوانی قلبی شرکت کنید که اغلب در یک بیمارستان محلی برگزار می شود. این برنامه شامل ورزش و جلسات ورزشی ایده آل برای شما تنظیم شده است. این امکان را هم خواهید داشت که درباره مناسب ترین تمرین و شدت تمرینات اطلاعاتی بگیرید. قبل از اینکه از بیمارستان مرخص شوید برای اطمینان از تناسب برنامه های بازتوانی و نیازهای شخصی شما یی از پرستاران بخش میزبان تحرک، اضطراب و عوامل خطر ساز را ارزیابی می کند. اگر نتوانید یک برنامه بازتوانی را دنیال کنید ممکن است لازم باشد برای اینکه فعال تر شوید از یک برنامه شخصی استفاده کنید. با پزشک معالج خود و یا یک مشاور درباره ی این مشورت کنید ، آنها می توانند به شما کمک کنند که بهترین راه را برای افزایش میزان فعالیت خود انتخاب کنید و حد مجاز فعالیت را برای شما تعیین می کنند.
۲- اگر آنژین دارید:
اگر آنژین دارید لازم است بدانید چه نوع فعالیتی را می توانید به آسانی انجام دهید و سپس به تدریج میزان فعالیت خود را افزایش دهید. ممکن است طرح ریزی یک برنامه هفتگی ورزشی بر پایه پیاده روی برایتان مفید باشد. مسافتی را برای پیاده روی انتخاب کنید که بتوانید بدون ایجاد درد در قفسه سینه به آسانی این مسافت را طی کنید. این برنامه را یک هدف مشخص بدانید. دو روز و روزی دو بار این مسافت را پیاده روی کنید. هر بار ارزیابی کنید که آیا این میزان فعالیت آسان است یا خیر. اگر طی کردن این مسیر تا حدی آسان و یا بسیار آسان بود به طور تدریجی در برنامه روزهای اینده مسیر را افزایش دهید. ولی اگر طی کردن مسیر برایتان مشکل بود مسافتی را انتخاب کنید که بتوانید بدون بروز مشکل آن مسیر را طی کنید.
حتما حرکات را به طور کامل انجام داده و به طور منظم تکرار کنید.
اگر فشار خون بالایی دارید ولی بیماری قلبی و یا آنژین صدری نداشته اید:
باید حداقل هفته ای ۵ روز به مدت ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی داشته باشید. فعالیت ملایم و جدی یعنی هر تمرینی که در طی انجام آن بدنتان گرم شده و کمی نفس شما بگیرد(مثل راه رفتن سریع) . می توانید تمرین ۳۰ دقیقه ای روزانه تان را به دو تمرین ۱۵ دقیقه ای و یا ۳ نمرین ۱۰ دقیقه ای تقسیم کنید.
فکر کنید در طول هفته گذشته چه قدر فعالیت بدنی داشته اید:
می توانید پیاده روی سریع و یا هر تمرین یا ورزشی را که شما را گرم کرده و کمی هم از نفس می اندازد در این گروه به حساب آورید.
اگر کل مدت زمانی را که صرف انجام تمرینات آرام می کنید کمتر از ۳۰ دقیقه در هفته باشد از لحاظ فیزیکی فعالیتی ندارید . ابتدا در برنامه روزانه تان فعالیت بیشتری را بگنجانید.
اگر از لحاظ فیزیکی فعالیت ندارید خیلی مهم است که سطح فعالیت خود را به تدریج ولی به طور یکنواخت افزایش دهید.
اولین مرحله عبارت است از اینکه در برنامه روزانه خود فعالیت بیشتری بگنجانید برای مثال:
برای خرید و یا رفتن به اداره پست به جای استفاده از اتوبوس یا ماشین پیاده بروید.
به جای آسانسور از پله استفاده کنید.
زودر از رسیدن به مقصد از اتوبوس پیاده شده و ما بقی راه را پیاده بروید
موزیک گذاشته و برقصید سپس به تدریج میزان فعالیت را افزایش دهید:
وقتی کمی فعالیت شما بیشتر شد راجع به این مسئله فکر کنید که چه نوع فعالیتی را می توان منظم تر انجام داد.
فعالیت های مناسب عبارتند از : پیاده روی سریع، دوچرخه سواری، شنا، رقص .
اگر فشار خون زیادی دارید باید از انجام تمرینات ورزشی شدید از قبیل وزنه برداری؛ شنا( شنا سوئدی، شنا روی پنجه، و شنای ورزش باستانی) و تمرینات ایزومتریک اجتناب کنید.
قدم زدن :
زمانی که شروع به پیاده روی می کنید اول آرام راه بروید و به تدیج سرعتتان را بالا ببرید. این روش برای سلامتی شما بسیار لازم بوده و کمی شبیه به افزایش سرعت ماشین است که هر چند وقت یک بار باید دنده را عوض کرد. البته از ابتدا با دنده ی ۴ حرکت نمی کنید و به یک بر نمی گردانید بلکه به تدریج این کار را انجام می دهید.
همچنین زمانی که به دو یا سه دقیقه ی آخر پیاده روی رسیدید ، به تدریج آرام و آرام تر قدم بزنید تا اینکه کاملا بایستید. در انتهای زمان پیاده روی و قبل از اینکه بایستید سرعت خود را زیاد نکنید.
چه طور باید بفهمم که به اندازه کافی تند راه می روم؟
یک راه امتحان اینکه، امتحان صحبت کردن است. باید آن در تند راه بروید که اگر خواستید با کسی صحبت کنید کاملا برایتان مشکل باشد ولی هنوز هم بتوانید ادامه دهید. اگر قدم زدن آنقدر سخت است که نمی توانید صحبت کنید باید کمی آهسته تر راه بروید پس می توان گفت :
اگر به اندازه کافی سریع قدم نمی زنید خیلی به راحتی می توانید صحبت کنید .
اگر سرعت شما به اندازه کافی باشد، می توانید صحبت کنید و کمی بی نفس می شوید.
اگر خیلی سریع راه بروید نمی توانید صحبت کنید پس باید سرعت خود را کم کنید.

دیگوکسین
دیگوکسین چیست؟
دیگوکسین در درمان بیماران مبتلا به نارسایی قلبی و برخی از انواع آریتمی( نامنظمی ضربان قلب) استفاده می شود. اصولا دیگوکسین از یک طرف باعث افزایش قدرت ضربان قلب می شود و از سمت دیگر سبب کاهش هدایت الکتریکی قلب می شود. دیگوکسین در قالب قرص، تزریق، الگزیر و قطره خوراکی در دسترس است.
طریقه مصرف دیگوکسین:
دیگوکسین دارویی بدون نسخه نیست و بسته به مشکل و بیماری شما ، پزشک معالج مقدار به خصوصی از دارو را برایتان تجویز می کند. دیگوکسین را دقیقا مطابق با دستور پزشک خود مصرف و از تغییر مقدار آن جدا پرهیز کنید. برای تاثیر مناسب دارو، آن را هر روز راس زمان مشخص استفاده کنید. ضمنا دستورات داخل بسته دارو را به دقت مطالعه کنید. دیگوکسین فقط برای تسکین علایم بیماری شما تجویز شده است و به هیچ وجه موجب علاج مشکل شما نمی شود. هرگز حتی در صورت احساس بهبودی مصرف دارو را قطع نکنید.
فراموش کردن دوز دارو:
دقت فراوان داشته باشید که هیچ نوبتی از دارو را فراموش نکنید با این حال در صورت فراموش کردن یک دوز از دیگوکسین اگر تا ۱۲ ساعت پس از موعد مقرر آن را به خاطر آوردید دوز فراموش شده را میل کنید. در غیر این صورت نوبت فراموش شده را رها کنید و هرگز مقدار مصرف دارو را دو برابر نکنید. در صورت فراموش کردن دو دوز یا بیشتر، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید.
ملاحظات غذایی:
می توانید دیگوکسین را با غذا یا معده خالی میل کنید. احتمالا پزشک از شما می خواهد که سدیم (نمک) کمتر و نیز مکمل های پتاسیم دار استفاده کنید. مصرف غذاهای پر فیبر مانند سبزیجات و میوه ها همراه با دیگوکسین ممکن است موجب کاهش جذب این دارو شود.
موارد احتیاط:
نکات زیر را به پزشک خود اطلاع دهید:
به دیگوکسین یا هر داروی دیگری حساسیت دارید.
دارویی را مصرف می کنید ، اعم از داروهای با نسخه یا بی نسخه ی مجاز ، به خصوص داروهای بیماران قلبی از جمله آریتمی و نارسایی قلب، آمیودارون، آمفوتریسین بی، داروهای ضد اسید معده(هیدروکسید آلومینیوم) ، انواع آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد افسردگی( فلوکستین، و کلومیپرامین ). داروهای درمان صرع( کاربامازپین، فنی تویین، والپروات سدیم.) آنتی هیستامین ها و به ویژه استمبرول و برفتادین. مسدود کننده های بتا مثل آتنولول ، منوپرولول ، پروپرانول، مکمل های کلسیم و کلستیرامین. دیلتیازم، داروهای مدر(ادرار آور همچون فورسماید، هیدروکلروتیازید و تریامترن)، انسولین، داروهای پرفشاری خون، داروهای بیماری مالاریا، ضد دردهای مخدری مثل کدئین، کینیدین، آرام بخش، خواب آورها (فنوباربیتال و دیازپام)، استروئیدها(پردنیزولون و دگزامتازون)، هورمون های تیروئیدی مثل لووتیروکسین ، وراپامیل و ویتامین ها.
اگر مبتلا به بیماری قلبی، ریوی و کلیوی هستید، دیابت یا مشکل تیروئید دارید و یا قصد عمل جراحی اعم از دندانپزشکی را دارید این مسئله را با پزشک خود مطرح کنید.
عوارض جانبی:
دیگوکسین معمولا عوارض زیادی ایجاد نمی کند. با این حال ممکن است برخی عوارض ناخواسته بروز کنند. در صورت شدت یا بروز علایم زیر با پزشک تماس بگیرید:
 سردرد یا سرگیجه
 خواب آلودگی
 احساس سبکی سر
 خستگی
 دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارند
 تاری دید
 زردی در میدان بینایی
اما اگر دچار هر کدام از علایم زیر شدید بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید:
 استفراغ و تهوع
 کاهش اشتها
 اسهال
 ناراحتی معده
 طپش قلب
 ضربان نا منظم قلب
 بثورات جلدی
 زردی چشم ها یا پوست
 تنفس مشکل
نگهداری دارو:
دیگوکسین در بسته مخصوص آن کاملا پوشیده و دور از دسترس اطفال نگهدارید. دارو باید در دمای اتاق ، دور از نور مستقیم خورشدی، حرارت زیاد و رطوبت نگهداری شود. با گذشتن تاریخ مصرف دارو آن را دور بریزید.
فزون دوز و موارد اضطراری:
در صورت مسمومیت یا به نزدیک ترین مرکز درمانی مراجعه کرده و حتما بسته دارو را همراه ببرید . برخی علایم اولیه مسمومیت عبارت اند از: تهوع، استفراغ، کاهش اشتها، اسهال و کندی شدید ضربان قلب.
تداخلات دارویی:
دیگوکسین ممکن است با بسیاری از دارو های مورد استفاده در بیماران قلبی تداخل داشته باشد. در صورت استفاده از هر نوع داروی قلبی پزشک را مطلع کنید.
مصرف همزمان آمیودارون، دیلتیازم، کینیدین، وراپامیل با دیگوکسین خطر مسمومیت ناشی از دیگوکسین افزایش پیدا می کند. در صورتی که هر یک از این دارو ها را استفاده می کنید با پزشک صحبت کنید.داروهایی که پتاسیم خون را کاهش می دهند، مانند برخی داروهای ادرارآور ، آمفوتریسین بی، استروئیدها و بعضی انتی بیوتیک ها احتمال بروز مسمومیت ناشی از دیگوکسین را افزایش می دهند. در صورتی که داروهای درمان سوء هاضمه و نیز غذاها یا مکمل های حاوی فیبر استفاده می کنید آنها را حداقل دو ساعت قبل یا بعد از دیگوکسین مصرف کنید.
کودکان و زنان باردار و شیرده:
مصرف دیگوکسین در کودکان باید تحت نظر پزشک صورت بگیرد. در صورت بارداری خود، حتما با پزشک در این باره صحبت کنید.
اطلاعات جانبی:
• دیگوکسین می تواند حالت خواب آلودگی ایجاد کند بنابراین تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر آن در شما از رانندگی یا انجام کارهای پردقت پرهیز کنید . ضمنا الکل حالت خواب آلودگی و گیجی این دارو را تشدید می کند. تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر دیگوکسین از نوشیدن الکل خودداری کنید.
• در طول مدت استفاده از این دارو به طور مرتب با پزشک خود در تماس باشید. لازم است وی وضعیت بیماری و پاسخ شما به درمان را بررسی و نیز در صورت نیاز دوز دیگوکسین را کم و زیاد کند. به علاوه ضروری است که پزشک در فواصل منظم نوار قلب و برخی شاخص های خونی را کنترل کند.
• حتما چگونگی کنترل نبض را از پزشک خود بیاموزید چرا که در صورت کندی یا تندی ضربان قلب باید بلافاصله پزشکتان را مطلع کنید.
• هرگز بدون مشورت با دکترتان، مارک تجاری داروی دیگوکسین را عوض نکنید.